LEKI

Ostre wirusowe zapalenia wątroby są w większości przypadków chorobami, które nie wymagają leczenia. Podstawą terapii w początkowym etapie choroby jest odpoczynek. Przez okres około pół roku zaleca się dietę lekkostrawną z całkowitym zakazem spożywania alkoholu . Abstynencję zaleca się przez okres około roku.
Osoby z zakażeniem HBV trwającym powyżej 6 miesięcy powinny pozostawać pod stałą specjalistyczną opieką lekarską.

Leczenie przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B ma na celu:
-regresję zmian zapalnych w wątrobie -zanik objawów choroby -normalizację aktywności aminotransferaz -zmniejszenie ryzyka rozwoju marskości i pierwotnego raka wątroby -eliminację wirusa z organizmu

Interferon

INF naśladuje naturalny interferon wytwarzany w organizmie; interferon bierze udział w zwalczaniu infekcji, a jego poziom w przewlekłych zapaleniach wątroby jest zazwyczaj obniżony.
INF podawany jest trzy razy w tygodniu, w postaci wstrzyknięć domięśniowych przez okres około 6 miesięcy. Wartość efektu terapeutycznego szacuje się na 33% (serokonwersja w układzie HBe). W przypadku pierwszego niepowodzenia terapii po pewnym czasie powtarza się kurację. Ponowne leczenie daje dobre wyniki u około 30% chorych.
INF powoduje wiele działań niepożądanych. Do najczęściej występujących należą: chudnięcie, bóle głowy, senność, trudności w koncentracji, depresja, wypadanie włosów, supresja szpiku.

Tyle teori. Ja przechodziłem terapię interferonową i w moim przypadku nie dała ona wyraźnych skótków, aczkolwiek każdemu radzę spróbować, a może akurat w jego przypadku zadziała.

Analogi nukleozydowe - lamiwudyna

Lamiwudyna jest lekiem, który wykazuje aktywność przeciwwirusową anty-HBV i anty-HIV. Od kilku lat jest jedynym lekiem doustnym powszechnie stosowanym w terapii przewlekłego zapalenia wątroby typu B.
Można ją stosować w każdym stadium choroby (w tym u pacjentów z wyrównaną marskością wątroby), u pacjentów z przeciwwskazaniami do podawania interferonu, a także u pacjentów przed i po przeszczepie wątroby. Według ustaleń z ostatniej konferencji Amerykańskiego Towarzystwa Badań nad Chorobami Wątroby (AASLD), która odbyła się w październiku 2000 w Dallas, lamiwudyna może być również lekiem pierwszego rzutu w terapii wirusowego zapalenia wątroby typu B.
Preparatem lamiwudyny zarejestrowanym do leczenia przewlekłego zapalenia wątroby typu B jest Zeffix firmy GlaxoSmithKline.
Lamiwudyna jest wskazana w leczeniu przewlekłego zapalenia wątroby typu B w fazie replikacji u chorych od 16 roku życia.
Lamiwudyna jest preparatem dobrze tolerowanym, przy długotrwałym stosowaniu nie obserwowano istotnych działań niepożądanych. Może być przyjmowana z innymi lekami. Terapia przewlekłego zapalenia wątroby typu B polega na przyjmowaniu 100 mg (1 tabl.) lub 10 ml syropu preparatu Zeffix raz na dobę.
Czas podawania leku zależy od szybkości efektu terapii. Zazwyczaj lek podaje się przez około 12 miesięcy. W trakcie leczenia wykonywane są u pacjentów badania kontrolne : w surowicy krwi oznacza się poziom aktywności transaminaz oraz tzw. badania serologiczne na obecność antygenów wirusa HBV.
Lamiwudyna hamuje proces namnażania się wirusa. W trakcie kuracji, w różnym czasie od rozpoczęcia przyjmowania Lamiwudyny dochodzi do normalizacji aktywności transaminaz.
Skuteczność terapii określa się na około od 40% do 70% w zależności od wyjściowego poziomu transaminaz (serokonwersja do anty-HBe i normalizacja poziomów transaminaz), a serokonwersję do anty-HBs obserwuje się od 10% do 20% leczonych. Ponadto udowodniono poprawę obrazu histologicznego wątroby i zahamowanie postępu choroby u blisko 60% leczonych.

SZCZEPIONKI

Szczepienie przeciw typowi A

Szczepienia przeciwko WZW typu A zalecane są: -osobom wyjeżdżającym do krajów o wysokim ryzyku zachorowania na WZW typu A,
-osobom z przewlekłymi chorobami wątroby,
-dzieciom i młodzieży w wieku szkoły podstawowej,
-osobom pracującym przy produkcji i dystrybucji żywności,
-pracownikom służby zdrowia,
-pracownikom służb miejskich.

Pełen cykl szczepienia to dwie dawki (podane w odstępie 6 do 12 miesięcy).Tylko pełny cykl szczepień zapewnia długotrwałą ochronę.
Szczepienie przeciwko WZW typu A chroni przed zachorowaniem na co najmniej 15 lat.

Szczepionka przeciw typowi B

Szczepienie zalecane jest:
-chorym przed zabiegami operacyjnymi,
-dzieciom i młodzieży nie podlegającym szczepieniom obowiązkowym,
-osobom w wieku 20-40 lat (zwłaszcza kobietom),
-osobom, które ze względu na tryb życia lub wykonywane zajęcia są narażone na skaleczenia, zadrapania, otarcia naskórka.

Pełny cykl szczepienia zapewniający długotrwałą ochronę to trzy dawki podawane według określonego schematu. Drugie szczepienie powinno być wykonane miesiąc po pierwszym, natomiast ostatnie 6 miesięcy po pierwszym.

Ochronny poziom przeciwciał występuje już w dwa tygodnie po szczepieniu drugą dawką. Tylko ukończenie pełnego cyklu szczepień zapewnia długotrwałą odporność.

Istenie też mozliwość zaszepienia się przeciwko obu typom WZW jednocześnie.
Sposobem na jednoczesne zabezpieczenie się przed WZW typu A i B jest szczepionka skojarzona. GlaxoSmithKline jest jedynym na świecie producentem takiej szczepionki. Cały cykl tego szczepienia to trzy dawki.

Gdzie można zaszczepić się przeciwko WZW?

Szczepienia obowiązkowe prowadzone są przez rejonowe punkty szczepień - informacji udzielają lekarze pierwszego kontaktu.
Szczepienia zalecane prowadzone są przez niektóre placówki rejonowe i liczne komercyjne punkty szczepień. Szczegółowych informacji na ich temat należy szukać w lokalnej prasie.
Szczepienia prowadzone są na zlecenie lekarza. Szczepionki można także nabyć w aptekach na podstawie recepty. Podczas akcji Żółty Tydzień nie ma konieczności posiadania recepty - szczepionki są dostępne bezpośrednio w punktach szczepień.

Większość powyższych informacji pochodzi ze strony: www.zoltytydzien.pl