HISTORIA WZW

Dziwne to a jednak prawdziwe, pewnie nikt by się z was nie spodziewał ale ludzie borykali się już z problemami wątrobowymi od starożytności (!).
Tak, tak nie jesteśmy pierwszymi i wszystko wskazuje na to, że pewnie też nie ostatnimi, którym wydaje się, że są naznaczeni straszliwie i osamotnieniu w swym cierpieniu.
Pragnę tu przedstawić po krotce, długą historię wirusowego zapalenia wątroby, ukazując jednocześnie najbardziej przełomowe i spektakularne moment w dziejach wzw.

Już Hipokrates, żyjący w latach 460-375 p.n.e. opisał objawy choroby z żółtaczką, która może odpowiadać wzw, a także encefalopatii wątrobowej. Pisał o niej między innymi:
Choroba występuje szczególnie jesienią, przy końcu roku.
Galen, żyjący 130-201 r.n.e. wyróżnił żółtaczkę zaporową, hemolityczną i współistniejącą.
W 751 r. n. e. zaś Papież Zachariasz w liście do Bonifacego, arcybiskupa Moguncji, stwierdza, że chorzy na żółtaczkę powinni być izolowani, ponieważ jest to choroba zakaźna.
XIX wiek, a konkretnie rok 1885 przynosi Lurman'owski opis 191 przypadków żółtaczki, która wystąpiła w Bremie w roku 1883 i 1884, prawdopodobnie po zaszczepieniu przeciwko ospie prawdziwej za pomocą szczepionki uzyskanej z ludzkiej "limfy". W czasie 2-8 miesięcy po wakcynacji zachorowało 191 osób a pośród 1289 zaszczepionych. Można to więc uzanć za pierwszy wypadek żółtaczki wszepiennej w histrii. Mamy XIX i niewiele się pod tym względem zmieniło...
Następnie niejaki badacz o nazwisku Blumer opisuje hepatitis jako chorobę dzieci i młodych ludzi z okresem wylęgania ok. 4 tygodni, szerzącej się na drodze kontaktowej, występującą jesienią i zimą na terenie USA w latach 1812 - 1920.
1939 Roholm i Iversen wprowadzają aspiracyjną biopsję wątroby z opisem zmian morfologicznych w ostrym zapaleniu wątroby.
Skądinąd w czasie całej II Wojny Światowej odnotowano wśród niemieckich żołnierzy i cywilów około 5 mln osób chorowało na żółtaczkę zakaźną, czego następstwem były masowe zachorowania wśród żołnierzy alianckich na frontach w basenie Morza Śródziemnego.
1944 McCallum i Bradley - po podskórnym podaniu ochotni surowicy chorych na żółtaczkę, a także doustnie zawiesiny kału oraz popłuczyn z jamy nosowo-gardłowej , stwierdzają wystąpienie zapalenia wątroby po upływie 64-92 dni (inokulacja surowicy) i po 27-31 dniach (zakażenie kałem). Celem eksperymentu było wywołanie hiperbilirubinemii u chorych na reumatoidalne zapalenie stawów, aby złagodzić objawy bólowe.
1965 Blumberg dokonują odkrycia antygenu Australia (Au-Ag) w surowicy aborygena, czynnik ten występuje u 10% chorych na białaczkę badanych w USA, autorzy nie piszą o związku z hepatitis.
1967 rok przynosi Blumberg'owi nagrodę Nobla za znalezienie AuAg u chorych na hepatitis.
W roku 1970 dokonano pierwszego swotografowania wirusa HBV. Mianowicie, niejaki Dane robi to za pomocą mikroskopu elektronowego posiłkując się surowicami z przeciwciałami anty-AuAg. Stwierdza, ze są to cząstki wirusa wywołującego wszczepienne zapalenie wątroby.
Później było pierwsze zdjęcie wzw typu A wykryte w stolcu w roku 1973 przez Feinstone .
W 1974 roku Prince stwierdzono, na podstawia analizy epidemiologicznej występowanie potransfuzyjnego zapalenia wątroby typu nie-B.
1976 Desmyter, Greenberg po raz pierwszy opisano zastosowanie interferonu alfa w leczeniu przewlekłych zapaleń wątroby.
1983 Błajan zakażenie wyciągiem z kału pochodzącym od chorych na epidemiczną postać wzw typu nie-A, nie-B, ochotników odpornych na zakażenie HAV; objawy hepatitis po 9 tygodniach. Wykrycie w kale cząstek wirusopodobnych. Zakażenie małp Maccacus cynomulgus dożylnie podanym wyciągiem z kału pochodzącym od ochotników, u których eksperymentalnie wywołano hepatitis; biochemiczne i histologiczne cechy zapalenia wątroby u małp po 10 tygodniach,, co w rezultacie dało wykrycie wirusa E zapalenia wątroby.
1986 Wang przedstawia sekwencję RNA wirusa delta (HDV).
1989 Choo oraz Kuo dokonują ekspresji fragmentu genomu wirusa C o właściwościach antygenowych, co umożliwiło wprowadzenie do diagnostyki serologicznej wzw C testu I generacji.
1995 Simons identyfikacją flawiwirusa GB-C, związanego z zapaleniem wątroby. Linnen i identyfikacja HGV.
1997 Nishizawa dokonuje jako pierwszy opisu wirusa TTV .
W roku 1998 zostały wprowadzone do leczenia rybaviryny obok interferonu.
W roku 2002, 6 października w krakowie natomiast powstało Ogólnopolskie Stowarzyszenie Pomocy Chorym z HCV "Prometeusze"

Historia powyższa została oparta na książce pt. "Wirusowe zapalenia wątroby", autorstwa Profesora dr hab. med. Jacka Juszczyka, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 1999.